می‌دانم. عید را شاعرانه و شادمانه باید آغاز کرد؛ اما برای رسانه‌ای که تازه متولد می‌شود و حامل دردها و گلایه های قدیمی است، تنها «شادی انتزاعی» سیراب کننده است.

هنرمندان و صنعتگران ایرانی که در حوزه طلا و جواهر به ۸ هزار سال سابقه و قدمت خود می‌بالند، اکنون آرزوها و آرمان‌های خود را در «تقلیدگرایی»می‌جویند. متاسفیم! همه ما در چنین سقوطی مقصریم. تو و من و دیروزی‌ها و پریروزی‌ها!

اکنون که حاصل کار تاریخی ما، تنها باعث مباهات و بالندگی و زیبایی موزه‌های عظیم و غنی دنیا شده است، «هنر ایرانی» در این صنعت جایگاه جهانی خود را از دست داده است.

می‌دانم عید را به شادی باید آغاز کرد. می‌دانم که می‌توان درباره ضعف اطلاع‌رسانی در حوزه طلا و جواهر، ساعت‌ها و سال‌ها مطلب نوشت. می‌دانم که پیشکسوتان این رشته خون دل می‌خورند و شرم خویش پنهان می‌کنند، از شرایط «مقلد پرور» و «خلاقیت‌گریز» امروز؛ از عقب‌ماندگی ما در مقابل قافله‌های پیش‌رو جهانی.

می‌دانم که ناچارانه و ناگزیر از وطن خویش کوچ می‌کنند به امید بازاری مطلوب‌تر و آینده‌ای مطمئن‌تر – نه که وطن خویش را فراموش کنند – بلکه می‌روند به جست و جوی جایگاه بازیافته خویش.

روزگار دیگری است نازنین!...

پیشکسوتانی همچون مرحوم باقر تقوی، مرحوم اسماعیل زرگرجواهری، مرحوم سرکیس(شاگرد روزونی ماسیحیان، یکی از شاگردان فابرژه معروف)، مرحوم درخشان، مرحوم مینایی، مرحوم محمدعلی جواهری، مرحوم حسین نقاش زرگر، مرحوم رضا سرشوقی، مرحوم سیمون، مرحوم پاپازیان، مرحوم محمد ضیانور و اساتید گرانقدری همچون جعفر فخر موحدی، محمدرضا جواهری، حسن همدانی، حسین خواجه‌زده، مسعود فرجادفر، ناصر فرجو، هاکوپیان، آرشاویر، منصور و نصرالله مظفریان و ... حرف‌های ناگفته‌ای داشته و دارند.

آن‌ها به جست و جوی جایگاه از دست رفته «هنر ایرانی»، خسته و چشم‌انتظارند.

برای آن‌که «نسل فردا» کارنامه نسل دیروز را با علامت سوال مواجه نکند، نشریه طلا و جواهر از شماره آینده درد دل و اسرار سینه پیشکسوتان را دفتری خواهد شد!

می‌دانم طلا تنها یک فلز است؛ فلزی که در ماهیت خود، تنها ، آلیاژی با ارزش است. اما این، خبرگان و صنعتگران و هنرمندانند که چنین فلزی را به تحفه‌ای با ارزش و تاریخی بدل می‌کنند. جواهر واقعی در ذات پاک انسان‌هایی نهفته است که با استعداد و جوهر خویش ، آثاری می‌آفرینند که تنها در برابر عظمت هنر ایشان می‌توان گفت: فتبارک الله احسن الخالقین!

تا بعد و بعدها...

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن

شرط اول قدم آنست که مجنون باشی