بالاخره این هنر و صنعت به خودباوری خواهد رسید!

اردیبهشت سال ۱۳۸۳ پس از سال‌ها انتظار، کارگران این صنعت نیز گرد هم آمده و ضمن معرفی اعضاء و هیئت مدیره انجمن خود به تبادل نظر و ارائه تجربیات و پیشنهاد راه‌کارهایی برای بهبود وضعیت این صنعت پرداختند و تعدادی از خواست‌های بحق خود را مطرح کردند. از نکات حائز اهمیت این گردهم‌آیی می‌توان فهرست‌وار به این مسائل اشاره نمود که در نهایت کارگران و تولیدکنندگان این رشته ارزشمند هنری و صنعتی به این واقعیت پی‌بردند که باید در جهان رو به رشد به خودباوری رسید و زیر یک سقف متحد بود و از افتراق پرهیز نمود. پتانسیل‌های موجود در این رشته به‌حدی است که اگر اعضاء فعال صرفا از نقطه نظر توان اشتغال‌زایی و قابلیت محصول جهت ایجاد ارزش افزوده و سایر جذابیت‌های صنعتی این حوزه را بشناسند آن‌وقت کارهایی می‌توان انجام داد، کارستان!

در این بحث بایستی به کیفیت تولیدات افزود. قیمت‌های نهایی کالا را پایین آورد و بازار مصرف داخلی و خارجی را شناخت و به دانش و صنعت روز مسلط شد.

البته در این راه مشکلات فراوانی باید حل شود. اولین و مهمترین آنها بسترسازی فرهنگی و تغییر نگرش اعضاء و سایر گروه‌ها به این هنر و صنعت است و اقدام بعدی آموزش افراد متخصص به علوم روز و استفاده از تجربیات گذشتگان و پیشکسوتان.

وقتی افراد شاغل این رشته خود را به هزار و یک دلیل زیر پوشش‌های فراوانی پنهان می‌کنند تا کسی آنها را نشناسند و برخی از اساتید هنر خود را به نسل بعد آموزش نمی‌دهند و افراد خلاق و هنرمند از ترس مالیات و غیره نمی‌خواهند خود را مطرح کنند.

روز به روز باید شاهد حضور اجناس خارجی باشیم که ترس از مطرح شدن و مالیات و غیره دارند و نه اجناسشان از مد می‌افتد و کیفیت و قیمت آنها در برخی موارد هم بهتر از اجناس داخلی عرضه می‌شود.

ولی بالاخره، این هنر و صنعت به خود باوری خواهد رسید!

از جمله اتفاقات فرخنده‌ای که به هر تقدیر برای هنر و صنعت طلا و جواهر می‌تواند خوش یمن باشد، تکمیل میز دوم طلا و جواهر پس از گذشت ۳ سال در مرکز توسعه صادرات بود که با تمام تلاش‌های مسئولین به انجام رسید، و علیرغم دعوت بسیاری از دوستان، طبق معمول تعداد کمی در آن حضور یافتند. ولی جای شکر دارد که مسئولین فعلی اتحادیه از افق دید وسیعی برخوردارند و هر کجا که محلی برای احیای حقوق از دست رفته این هنر و صنعت موقعیتی ایجاد کند، استفاده می‌کنند.

و اما گرد این میز قرار بود تصمیماتی گرفته شود که ظاهرا گرفته خواهد شد! کمیته‌هایی قرار بود تشکیل شود که در بدو امر با مخالفت دوستان مواجه شد اما احتمالا در آینده از بین افرادی که معمولا در سایه حرکت کرده و می‌کنند، مسئولینی انتخاب خواهد شد! و در نهایت باز هم داستان معروف“پیدا کنید پرتقال فروش را” دوباره تکرار خواهد شد!

بیستون را فرهاد کند شهرتش خسرو برد

لب شیرین نثار خسرو شد کوه بیهوده می‌کند فرهاد

و تا تشکیل میز سوم نمی‌دانم عمری باقی است یا خیر؟! ولی آفت مقام‌زدگی و مظلومیت اعضاء زحمتکش این هنر و صنعت هفت‌هزار ساله دو طرف کفه ترازویی است که اگر به‌میزان سپرده شود یکی تن‌ها وزن دارد و دیگری سوت!-

در دنیای امروز برای رسیدن به اهداف باید هزینه کرد و به افکار مختلف احترام گذاشت و بهترین‌ها را گزینش نمود. این هنر و صنعت جای فرصتی برای آزمون و خطا ندارد.

در پایان می‌توان از کلیه مسئولین برگزار کننده نمایشگاه مطبوعات تشکر کرد و همچنین از شخص ریاست جمهوری که ما را دلگرم نموده و همیشه شاغلین حرفه مطبوعات را مورد تشویق خود قرار می‌دهند، در چهارمین سال حضور در نمایشگاه مطبوعات نیز با خیل عظیم علاقمندان به این نشریه روبرو شدیم، ضمن تشکر از همه علاقمندان امیدواریم بتوانیم در قبال درخواست‌ها و سلیقه‌های مختلف پاسخگو باشیم.