ما کجا هستیم؟!

در حالی‌که عرصه‌های اقتصادی جهان به گونه‌ای تخصصی تفکیک شده‌اند و برای پیدا کردن یک متخصص در هر گروه شغلی می‌توان به طور مستقیم از یک فرد حرفه‌ای بهره جست، در کشور ما بیشتر افراد در حوزه تخصصی خود فعال نبوده و موقعیت اظهار نظر پیدا نمی‌کنند. در رشته هنری و صنعتی طلا و جواهر نیز همین گونه است.

گسترده فعالیت گروه‌های شغلی در این صنعت که با آن به‌صورت مستقیم مرتبط هستند بسیار زیاد است و افراد علاقه‌مند به آن زیادتر. در اکثر نقاط جهان آموزش رشته‌های مختلف در این زمینه به‌صورت حرفه‌ای تر در مقاطع دانشگاهی و به‌صورت آکادمیک وجود دارند. اما متأسفانه خیل عظیم دوستداران این هنر و صنعت از جمله افرادی که در رشته کار و دانش و یا آموزشگاه‌های فنی و حرفه‌ای تحصیل کرده‌اند و جویای ترقی و ارتقاء سطح دانسته‌های علمی و فنی خود هستند با درهای بسته مواجه شده و اغلب بایستی به دنبال کار در کارگاه‌های معمولی باشند و یا تغییر شغل دهند. درصورتی‌که اگر مسئولین با تامل بیشتر به این رشته پرداخته و از مشاوران و کارشناسان فن برای بدست آوردن اطلاعات صحیح استفاده نمایند،‌ مطمئنا به اهمیت این موضوع پی خواهند برد که جایگاه واقعی این هنر و صنعت در رسته تولید قرار دارد و نه خدمات! برای مثال در رشته تولید گل وگیاه می‌توان وام‌هایی را دریافت کرد که بعضا به‌خاطر مشکلات فراوانی برای دریافت کننده وام ایجاد شده و توانایی پرداخت آن را ندارند و مجددا درآمارهای مسئولین باز هم به تولید گل تاکید و از آن به‌عنوان صنعت اشتغال زا نام برده می‌شود!‌ (اشاره به مورد فوق تایید و یا تکذیب گروه خاصی نیست)‌ ولی آیا متولیان امر به آمار صادرات کشورهایی همچون تایلند با صادرات ۱۷ میلیارد دلار در سال، ترکیه با صادرات ۱۲ میلیارد دلار در سال، هنگ کنگ با صادرات ۷/۲۳ میلیارد دلار در سال، هند با صادرات ۵/۳۲ میلیارد دلار در سال، ایتالیا با صادرات ۳/۵۷ میلیارد دلار در سال، بلژیک با صادرات ۵/۲۹ میلیارد دلار در سال و سایر کشورهایی که تا چند سال گذشته حرفی برای گفتن در این رشته نداشته و در حال حاضر به‌عنوان بزرگترین تولیدکنندگان و صادرکنندگان جهانی مطرح هستند، توجه کرده‌اند.

آیا می‌دانند که مواد مصرفی و اولیه در این رشته به خودی خود دارای ارزش افزوده و ماندگاری بالا بوده و هیچ وقت (حتی درصورت تولید) از کیفیت و مرغوبیت آن کاسته نمی‌شود؟ آیا مدیران ما می‌دانند که تمام کشورهای فعال در این زمینه اهمیت فوق‌العاده‌ای به این صنعت داده و با تولیدکنندگان و شاغلان این رشته به‌صورت شراکت و یا عقود گوناگون همکاری می‌نمایند؟ آیا مسئولین و متولیان نباید خیل عظیم علاقمندان و پتانسیل موجود در این کشور را هدفمند نموده و از قابلیت‌ها و استعدادهای جوانان و پیشکسوتان استفاده نمایند؟

آیا مسئولین وزارت علوم و دانشگاه‌های ما می‌دانند رشته‌های خاص طلا و جواهر، مانند: طراحی،‌ساخت، شناخت جواهرات، تراش و ... در سراسر جهان به‌عنوان رشته‌های دانشگاهی تدریس می‌شوند؟

به راستی ما کجا هستیم؟ نسل فعلی با گذشته‌ای بیش از هفت هزار سال در این رشته هنری و صنعتی چرا چنین...؟

موفق باشید ‌