اتحاد ملی ... انسجام اسلامی

چه بودیم؟ چه هستیم؟ چه خواهیم بود؟

امام سجاد(ع)فرمودند: «کسی که از دنیا قطع علاقه و دلبستگی نمود، بلاها و مصایب برای او آسان خواهد بود.»

چه بودیم؟ طی هفت سال گذشته که از عمر اولین و تنها نشریه بین‌المللی طلا و جواهر ایران می‌گذرد، بارها و به کرات گفته‌ایم و شنیده‌ایم که هفت‌هزار سال قدمت در این رشته هنری و صنعتی داشته‌ایم و نیازی به اثبات آن نداریم، امری بدیهی که در سایر صنایع برای ایجاد، حفظ و اثبات آن صنعت به کار می‌بریم وبودجه‌های کلانی را از محل بیت‌المال صرف می‌کنیم. به کلام ساده می‌آید ولی اگر کمی دقت کنیم درمی‌یابیم که غفلتی بزرگ بیش‌تر اعضای این صنعت را در برگرفته و روزمرگی و بی‌فکری گریبانمان را رها نمی‌کند، چنان درگیریم که تفاوتی نمی‌کند، درست بسازیم یا پست، زشت بفروشیم یا زیبا، شعارهای زیبایی را هم لقلقه زبانمان کرده‌ایم، همه چیز فقط پول نیست، فکر می‌کنم همان طور که معنای لغوی بسیاری از کلمات را برعکس و زشتی بیش‌تر گناهان را کمرنگ کرده‌ایم، باید این مثال را هم به این صورت تغییر دهیم: «همه چیز فقط پول است!» وقتی افتخار می‌کنیم و به دروغ گفتن می‌گیم خالی بستن! به نامردی کردن می‌گیم دور زدن! به غیبت و زیرو روکشیدن می‌گیم، تیزبازی و دودره و... دیگر جایی برای این حرف‌ها نمی‌ماند که «از ماست که برماست!» اما دوستان، آیات الهی همه در ترغیب خوبی و مزمت زشتی و پلیدی آمده و خداوند متعال این جهان را به مثابه مزرعه‌ای برای آخرت و جهان باقی خلق نموده‌اند و ما که فعالان بخش هنری و صنعتی طلا و جواهر تنها کشور مسلمان و شیعه جهان هستیم را با فلزات و عناصری اجین نموده است که اگر برای آن حرمتی قائل نباشیم بی‌وفایی و بی‌مهری را به حد اعلای آن نسبت به خود کرده‌ایم، اجداد ما هنرمندانی بوده‌اند که آثار آن‌ها برای مباهات مردم جهان کافی است، چرا آیات قران کریم به طور دایم ما را از کم‌فروشی برحذر می‌کند؟ «هرچه کنی به خود کنی، گر همه نیک و بد کنی.»

چه هستیم؟ صنعتی با حدود یک میلیون شاغل مستقیم و غیرمستقیم که قوانین مرتبط با آن طی هشتاد سال گذشته به صورتی غیرکارشناسانه وضع و اجرا شده است. متاسفانه در طول این دوران، نفوذ خانواده‌ها، گروه‌ها و تفکرات بخشی‌نگر، باعث وضع قوانین ناکارآمدی شده است، طی این مدت جهان دچار تحولات و تغییرات عمده‌ای گردیده که بازنگری قوانین را امری بدیهی و الزامی نموده است. هنر و صنعتی که روزگاری می‌توانست به عنوان تولیدکننده‌های مطرح در سطح منطقه و جهان، با وجود این توانمندی‌ها و امکانات قلمداد شود (از جمله پتانسیل‌ها به نیروی‌های با استعداد، دختران و پسران، منابع سرشار و عظیم کانی‌های گرانبها و نیمه گرانبها، موقعیت جغرافیایی ویژه و جمعیتی جوان و جویای کار) هم اکنون به عنوان ششمین مصرف‌کننده بزرگ طلا و جواهر جهان معرفی شده است، که البته با کمی دقت متوجه صعود و رتبه مصرف و بالاتر رفتن این جایگاه در جهان تا مرز سوم با چهارمین مصرف‌کننده هم پیش رفته‌ایم، وجود قوانینی دست و پاگیر، متولیانی که در صنعتی ویژه دلسوزند به جای دلسوز! به عوض ایجاد بسترهای تفکر گروهی و جمعی بیش‌تر حافظ منافع اقلیتی خاص هستند و... تمام این مسایل به خصوص وجود سود و عوارض گمرکی چهاردرصد برای ورود شمش‌های طلا، نقره، پلاتین و سود و عوارض، شش تا ۱۲ درصد برای واردات جواهر و مصنوعات، باعث قاچاق رو به گسترش و فزاینده‌ای شده که صرفا آب را به آسیاب دشمنان سرسخت ما می‌ریزد و روز به روز آن‌ها را فربه‌تر می‌کند، وجود قانون خروج به شعاع ۱۲۰ کیلومتری و فعالیت این گروه هنری و صنعتی در خارج از این محدوده و عدم ارایه مجوز‌های صنعتی به این رشته باعث دلسردی و انتقال و مهاجرت سرمایه و کارآفرینان به خارج و از جمله کشورهای هم‌جوار شده است، سرمایه‌هایی که باید برای اشتغال جوانان این مرز و بوم به کار رود، با بی‌درایتی ما و مسوولان این رشته که نگاهی جز فروش کالا به هر صورت را ندارند، ما را تبدیل به سوپرمارکت بزرگ منطقه کرده است! و روز به روز از تعداد شاغلان این رشته که شغلی مولد داشته‌اند، کاسته و به سمت شغل‌های کاذب روی می‌آورند. مراقب باشیم؛ در این مدت افرادی با چهره های گوناگون و با سوابقی نه چندان روشن خود را به این صنعت ویژه نزدیک نموده و به اصطلاح بر تعداد چسبنده‌های این صنعت روز به روز افزوده می‌شود، چیزی که ما نیازمند آن هستیم چکیده‌های صنعتی با این قدمت است. چسبنده‌های این صنعت با ترفندهای گوناگون از جمله چاپ ورق‌پاره‌هایی بی‌هویت و اقداماتی بی پشتوانه، بدون هیچ‌گونه علاقه، صرفا جهت کسب درآمدهای مقطعی و ایجاد بستر مناسب برای نفوذ در لایه‌های مختلف صنفی حضور پیدا کرده‌اند، خوشبختانه افراد آگاهی در این صنعت وجود دارند که با دیدن این گونه حرکات و ظاهر فریبی‌ها نه میوه‌ای از کسی می‌خرند و نه اعتباری را که در پی آن هستند را، برایشان قائل خواهند کرد. پیشنهاد ما به عنوان مجموعه‌ای متخصص و فرهنگی به این افراد این است که به خود بیایند و راه خود را بروند و به دنبال مقاصد خود در سایر گروه‌های اجتماعی و اقتصادی بگردند، ما معتقدیم که " این همه جمع که می بینم مگسانند دور شیرینی! "

چه خواهیم بود؟ البته با بیان این واقعیت‌ها نمی‌خواهیم پرتقال‌فروش را پیدا کنیم، اما اگر آسیب‌شناسی این صنعت را خود شروع نکنیم و بیماری را تشخیص ندهیم، با همین سرعتی که به سوپرمارکت تبدیل شده‌ایم، واقعیتی تلخ‌تر در انتظارمان است و سرنوشتی محتوم که همانا اضمحلال صنعتی هفت‌هزار ساله است را با چشمان خود خواهیم دید! شاید تبدیل شدن به فروشگاه‌هایی که سردر آن‌ها تابلوی بزرگ‌ترین و معروف‌ترین برندهای دنیا باشد برای بعضی آرزو و خواب و رویایی همیشگی بوده ولی کمی غیرت و ریشه ملی، دل هرمسلمانی را به درد می‌آورد که بداند پشت پرده اکثر برندهای مشهور جهان تفکراتی وجود دارد که حتی می‌خواهد سر به تن یک ایرانی مسلمان هم نباشد و تنها چیزی را که می‌بینند فقط پول است و پول، با واحدهای مختلف!

همگرایی، همکاری، تفکر ملی، اتحاد ملی، انسجام اسلامی، لغات زیبا، جذاب و متفکرانه‌ای است که از سینه هر انسان وطن دوستی خارج می‌شود، ولی انجام آن عزمی ملی، بسترسازی فرهنگی و تفکری عمومی می‌خواهد که از رأس کشور تا کوچک‌ترین عضو جامعه، باید آن را بیاموزد، بسط و گسترش این تفکر برای پیشرفت در تمام زمینه‌های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سیاسی لازم است. امیدوارم این صنعت هم با نگرشی جامع، فردگرایی را کنار گذاشته و تفکر جمعی را حاکم بر افکار خود گرداند(ان‌شاءالله) روش بازی کردن در دنیای امروز را بیاموزیم، جهان با سرعتی غیرقابل تصور در حال تغییر است. فعالیت در این رشته هنری و صنعتی نیز تغییرات عمده‌ای کرده است، برای تمام صنایع بهتر است تفکری تولیدی و هدفی برای صادرات داشته باشند، اگر صنعتی تولید برای صادرات را سرلوحه خود قرار دهد و بتواند با رقبای بین‌المللی دست و پنجه نرم کند و به حیات و بقای خود بدون سوبسید و کمک هزینه و استفاده از رانت‌های آشکار و پنهان ادامه دهد، به آن صنعت باید نگاه ویژه‌ای کرد و از آن حمایت نمود، فکر می‌کنم وقت آن رسیده است که مسوولان ما به مزیت‌سنجی صنایع اهمیت بیش‌تری بدهند و این صنعت را در صف صنایع اولویت‌دار قرار دهند.

موفق باشید